gvardei (gvardei) wrote,
gvardei
gvardei

РЭЦЫДЫЎ

(А.Б.нашла в сети, в каком-то примороженном кэше, один из текстов "Рецидива писем в Москву" в весьма забавном переводе)


ВОСЬ ТЫ ПАНТЕОНУШКО ЕДЕШ У ТОМСК. ГЭТА ПРАВІЛЬНА.

Дык вось сядеш у паравозік, чух-чух, і не заметiш як подружiшса суседам, выдатным паляўнічым на дзікага звера, і іншым суседам, выдатным пастухом звера хатняга. Будзе яшчэ сосетка, але ты на яе ўвагі не звяртай зусім, бо суровая сiбiрцкая прыгажосць яе будзе такая, што я за цябе не ручаюс. І вось поедеш так весяла і нетряско, высоўваючыся па поясакенца, трасучы аднекуль якое ўзялося кадзілам і крычучы сустрэчным «з дарогі, дзеці! ». Яно, калі весяла, двоепаловай сутак вельмі нават хутка праляцяць, і вось ты ўжо як говорiтца ў сваіх пеналах. Выйдеш на перон, станеш на каленкі, і скажеш пранікліва: «Пра руская зямля, якая выгадавала мяне, негодново козьмополiта, прабач і прымі ад мяне дарунак, вось гэта берасцяная вярэнька і гэту дервянную лошку намаляванай на ёй белочькою!» І тут усе якія сустракаюць як зарыдаюць, і пачнуць цябе на ногі ставіць, а ты ні ў якую, не, скажеш, пакуль родная зямля вярэнька і лошку не прыме, я на карачьках буду хадзіць. Ну, мы хуценька дзе-нiбуть твае дарункі закапаем, і пойдзем уш на нагах, так хутчэй і чысцей.

І ты пойдеш па улiтце, і скажеш: Е, вось гэта ды, якую гарадзішчу отгорохалi, як усё хораша і характэрна! А я табе буду распавядаць, што вось тут мытабой уватку пілі, вунь там заміналі мятны лікёр болгарцкiм iгрiстым чырвоным «Іскра», вось тут чешцкiй лікёр а за тым кутом, - чюдестное віно «Эретi». І ты, як я што ўспомню, так адразу ў рыданні і слескi: е, скажеш, Гвардейко, скольконамi выпіта і ублевано па маладосці ноктей нашых! Ну, і я не ўтрымаюся, - як ты плакаць, так і я таксама, што я, руды, ці што? .. А як падыдзем да домеку твайму векапомнаму, так, конешно ж, праспяваем наш преславный гiмен, ці помнiш тэкст? Нагадваю:

Комобобкiнз тпруй,
Комобобкiнз тпруй-тпруй-тпруй,
Тпруй-тпруй-тпруй-тпруй, тпруй-тпруй,
Тпруй-тпруй-тпруй-тпруй, тпруй-тпруй,

учуючы гэты роў, усіх окресных акенцаў высунутца лiтца жыхароў, і таксама загарлапаняць: «Оооо, Пантэон прыехаў і значiтца што будзе карнавал і спецьяльная нядзельная слушба ў Петропавловцком саборы!»

Старая собачька Хамерулька щаслiво вылезе iс-пад воротнi залiваяс хрыплым брэхам, маўляў, ці помнiш ты мяне, о, Пантэон, ці помнiш, як ты есдiл на мне ў школу, і як пераконваў на зіму гадаваць белае футра заместо маёй прыроднай пярэстай у яблычак? .. І ты так серьозно остановiшса, скажеш: «Конешно, памятаю, дарагая Хамерулька. Як жа ты жыла ўвесь гэты час без мяне? Пойдземнамі ўватку піць! » І Хамерулька пойдзе, конешно.

А тутгаўбца второво паверху саскочыць цётка нейкая цэнтнера два вагай, і бросiтца да цябе ў об'ятье: «Ах, Пантэон, ці помнiш ты мяне, як мытабою гулялі ў «бутылочьку», і ты павінен быў са мною целоватца, але засмущалса і зламаў мне нос? тых часоў я пайшла па руках і зараз старая нікому не патрэбная простетутка, але памяць пра бутылочьке ежечастно асвяжае скатаваныя тканіны маёй душы. Ты мяне возмеш піць уватку? » І ты скажеш: «Куды деватца. Пайшлі».

А тут iс іншы пад-воротнi выйдзе былы зласлівы хуліган Фортiнбрас, і бросiтца перад табой у ношкi: «Прабач мяне, о, дарагі Пантэон, за тое, што я на табе ў школу есдiл і палохаў голенай нагой, прабач і за тое, што краў у цябе накладныя плечы і гумовую жувачьку «Buble-gum»! .. Ці вiдiш, што са мною Рукі няма, ногі няма, голас адзін осталса, туберкулес кашляе, увесь я ў шнарах і тутуэровках, так што сжальса і дазволь ісцітабой і піць уватку! » Ты яму, так пагардліва: «Пайдзі ж, Фортiнбрас, і пінамі ўватку, чево там, хто старое ўспомніць, таму голас. » Але тут ты тактоўна помычiш і лiш махнеш рукамі ў бок п'янкі.

І вось так мы пойдзем і насобiрем усякіх сабачак, пьянiтц, крымінальнікаў, простетуток, гэта значыць усіх тых, хтонамі децтво праводзіў і тым самым родных і блiскiх. І мы зноў праспяваем пра комобобкiнз, і утвердiмса ў мысле, што жiсть праходзіць, і то, што ранше нагадвала тугі бутон кветкі, па пялёстку отвалiваетца, і, у прынцыпе там, внутре, павінен оказатца нейкі плён: яготка ці яблочько, дуля ці Дюймовочька. Але вось гледзячы на ўвесь гэты зброд, што вакол нас толочса стане, скажам мы ў серцах: ежлi такія вось пялёсткі отвалiваютца, лутше нават не ведаць, што там за плён скрываетца, йо-йо маё.

Ды няма ж, права, усё будзе вельмі міла, намі пойдуць бо твой друсья iс цягнікі, паляўнічы і пастух; адзін будзе ўвесь час дудзець у рог, іншы ў пастуховую дутку, і гэта нас будзе адцягваць ад грусных думак. Паглядзім мы на іх, і скажам друк друшке: опрощатца трэба, Гвардей-Пантэон, што мы ўсё гэту iнтелегенскую чюш нясём, веть сказана ў пісанні Роберта Бернса: «Задаволены будзь малым, а большаму рады! » І тут мы сапраўды пачнём карнавал, голымі мулаткамі, страусiньiмi пёрамі, бонгамi-конгамі, канфеці і серпантiнкою. І будзе весяла, запэўніваю цябе, так што чакаю і ўжо нарыхтаваў маскі Кірава і Сталіна: будзем тут хадзіць і палохаць народ.

ГЦ

P.S. Оригинал - http://gvardei.livejournal.com/262842.html#cutid1
Tags: Рецидив
Subscribe

  • * * *

    В безбожный век прослыть безбожником не странно. Вот стало бы безбожие возбранно, Тогда б я посмотрел. И то смешно, как некто с возбужденьем…

  • * * *

    Милая, верьте, не верьте, Все мы кати́мся к смерти. Что вы, я труса не праздную. Милая, как ни досадно, Но ускорение задано, Разве что скорости…

  • ПРИСЛУШАЙСЯ ЛИШЬ

    Забава такая. Идёшь по Томску, и пытаешься вслушиваться в речь тех людей, которые проходят мимо. Выхватываешь фразу, иногда предложение. Большая…

  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 5 comments